Britse artsenbond erkent de Cass Review, maar blijft vechten tegen het verbod op puberteitsremmers

Bijna twee jaar nadat de Britse artsenbond British Medical Association (BMA) in het openbaar stelling nam tegen de Cass Review, heeft dezelfde organisatie die positie grotendeels verlaten. In een op 6 mei 2026 gepubliceerde kritische toetsing van het rapport staat dat de onderzoeksgroep de aanbevelingen van kinderarts Hilary Cass over regionale multidisciplinaire zorg, beter toezicht en meer onderzoek breed steunt (bron). De voorzitter van de wetenschapsraad van de BMA en hoofdauteur, professor David Strain, zei volgens PinkNews dat hij geen enkele van de 32 aanbevelingen kon aanwijzen waar de artsenbond tegen is (bron). Het is een opvallende ommekeer — en tegelijk een half antwoord, want op het punt dat er in de praktijk het meest toe doet, het verbod op puberteitsremmers voor minderjarigen, houdt de BMA voet bij stuk.

Wat de BMA nu beweert

De aanleiding voor de nieuwe stellingname is een rapport van een werkgroep met twaalf kernleden, geschreven naar aanleiding van een motie die de raad van de BMA in juli 2024 aannam. Die motie vroeg de bond de Cass Review "publiek te bekritiseren" vanwege wat zij "onvoldoende onderbouwde aanbevelingen" noemde (vertaald); de BMA riep daarbij op de uitvoering van de aanbevelingen te pauzeren. NHS England wees dat af en zei het volste vertrouwen in het eindrapport te hebben (bron).

Strain zei volgens PinkNews dat Cass "een gebied van aanzienlijke onzekerheid" benaderde "met die eerste regel van de geneeskunde: eerst geen kwaad doen" (vertaald). Het rapport zelf steunt op twee analyses die de BMA liet uitvoeren door een extern onderzoeksbureau. Die vonden geen aanwijzing dat de systematische reviews van de Universiteit van York, waarop Cass zich baseerde, studies van hoge kwaliteit hadden gemist of bevooroordeeld waren beoordeeld. Wel vond het bureau dat een deel van de uitspraken in de Cass Review maar gedeeltelijk of niet door de aangehaalde literatuur werd gedragen (bron).

Het punt waarop de BMA blijft vasthouden

Toch is de knieval niet compleet. De BMA blijft zich verzetten tegen het feit dat het voorschrijven van puberteitsremmers aan minderjarigen met een wettelijk verbod is belegd in plaats van bij individuele artsen. Volgens PinkNews zei Strain dat specialisten de middelen moeten kunnen voorschrijven, en: "Een politiek besluit dat bepaalt hoe wij voorschrijven, is verkeerd" (vertaald). Het rapport zelf laat zien dat de werkgroep hierover verdeeld was: van de twaalf kernleden kozen er vier voor een terughoudende lijn en zes voor voortgezette toegang, en het rapport spreekt van een wezenlijk meningsverschil over de vraag of de beperking in verhouding staat tot het bewijs (bron).

Dat argument gaat voorbij aan de reden waarom de Britse overheid juist wél ingreep. Het Britse ministerie van Volksgezondheid maakte op 11 december 2024 bekend dat het verbod op verkoop en levering van puberteitsremmers aan minderjarigen met genderdysforie voor onbepaalde tijd geldt, na advies van de Commission on Human Medicines dat het voortgezet voorschrijven van puberteitsremmers aan kinderen op dit moment "een onaanvaardbaar veiligheidsrisico" oplevert (vertaald). De regeling wordt in 2027 opnieuw bekeken; NHS-patiënten die de middelen al kregen, mogen doorgaan, en de regering kondigde een klinisch onderzoek naar puberteitsremmers aan (bron). Met andere woorden: het besluit steunde op het advies van een onafhankelijke commissie van deskundigen, die het bestaande voorschrijf- en zorgtraject onveilig vond.

Waarom dit meer is dan Brits nieuws

Voor Nederland is deze episode relevant omdat het laat zien hoe een beroepsgroep zich eerst verzet tegen een kritische evaluatie van de eigen praktijk en die daarna gedeeltelijk erkent. In Nederland speelt eenzelfde discussie via de Gezondheidsraad. Die zag in het advies van 30 juni 2026 geen aanleiding om te adviseren de zorg te veranderen, terwijl de raad zelf schrijft dat de bewijskracht voor de gevonden effecten laag tot zeer laag is en wijst op observationele studies zonder adequate controlegroep, korte follow-up en veel uitval (bron).

Ook internationaal blijft de kern van de Cass Review-discussie: niet ideologie tegenover ideologie, maar de vraag of een medische interventie bij kinderen is gebaseerd op degelijk bewijs. Een overzicht van hoe verschillende Europese landen die vraag beantwoordden, van Zweden tot Frankrijk, zet Cry for Recognition op een rij.

Een erkenning met een gat erin

Het is winst dat een grote beroepsorganisatie erkent dat de wetenschappelijke onderbouwing van vroege medische transitie beperkt en onzeker is — dat is precies waar critici van het affirmatieve model al jaren op wijzen. Maar de BMA neemt de conclusie over zonder de consequentie te aanvaarden. Cass noemde dit in haar eindrapport een terrein met "opvallend zwak bewijs" (vertaald; bron), en het BMA-rapport noemt het bewijs beperkt en omgeven door grote onzekerheid. Als dat zo is, dan is een tijdelijke terughoudendheid in het voorschrijven — buiten onderzoeksverband — niet de politisering van de geneeskunde die de BMA suggereert. Het is precies wat evidence-based zorg normaal gesproken zou doen: een interventie pauzeren zolang de effecten en risico's onvoldoende zijn vastgesteld. Door dat onderscheid niet te maken, houdt de BMA een deur op een kier die de eigen, net erkende conclusie eigenlijk had moeten sluiten.

Bronnen

• British Medical Association, Cass Review: Evidence, Interpretation, and Implementation, mei 2026. rapport (pdf)
• Department of Health and Social Care, Ban on puberty blockers to be made indefinite on experts' advice, 11 december 2024. gov.uk
• Gezondheidsraad, Transgenderzorg voor jongeren, 30 juni 2026. gezondheidsraad.nl
• PinkNews, British Medical Association no longer opposes Cass Review – apart from puberty blockers ban, 7 mei 2026. thepinknews.com
• PinkNews, Wes Streeting announces indefinite ban on puberty blockers in UK, 11 december 2024. thepinknews.com

Saskia Weijermars

Redactie