Zelfidentificatie in andere landen
Ierland, Denemarken en Argentinië voerden zelfidentificatie in; het Schotse wetsvoorstel werd door de Britse regering tegengehouden. Hoe verschillen die wetten van elkaar?
Argentinië voerde zelfidentificatie in 2012 in met wet 26.743: wie de registratie van het geslacht wil laten wijzigen, hoeft geen operatie, hormoonbehandeling of andere medische of psychologische behandeling aan te tonen (bron). Denemarken volgde in 2014 met een wet die op 1 september van dat jaar in werking trad (bron), Ierland in 2015 met de Gender Recognition Act, waarin een wettelijke verklaring van de aanvrager volstaat (bron).
In Schotland nam het parlement op 22 december 2022 een vergelijkbaar wetsvoorstel aan, de Gender Recognition Reform (Scotland) Bill (bron). De Britse regering verbood op 17 januari 2023 met een besluit op grond van artikel 35 van de Scotland Act 1998 dat het voorstel ter koninklijke bekrachtiging werd voorgelegd, waardoor het geen wet is geworden (bron).
Aandachtspunten in het debat zijn de gevolgen voor sekse-gescheiden voorzieningen, voor data over criminaliteit en gezondheid, en voor de positie van vrouwen.
Lessen voor Nederland
De wetten verschillen in hun invulling van leeftijdsgrenzen, bedenktijd en waarborgen. Denemarken stelt een leeftijdsgrens van 18 jaar en een bedenktijd van zes maanden, waarna de aanvrager de aanvraag schriftelijk moet bevestigen. Argentinië kent ook een minimumleeftijd van 18 jaar, maar laat een aanvraag voor minderjarigen toe via hun wettelijke vertegenwoordigers en met uitdrukkelijke instemming van de minderjarige. Ierland vraagt een wettelijke verklaring dat de aanvrager de vaste en plechtige intentie heeft om de rest van het leven in het gekozen geslacht te leven en de gevolgen van de aanvraag begrijpt.